Görme Engelli Eşini Her Gün İşe Taşıyan Kadından İlham Veren Fedakarlık Hikayesi

Kayseri'nin Yeşilhisar ilçesinde ikamet eden Mehmet Güngörmez, hayatını 2 yaşında iken yüksek ateşe bağlı gelişen göz kanseri sebebiyle tamamen yitirdiği görme yeteneğine rağmen azimle sürdürmektedir. Kamu görevlisi olarak Tapu Müdürlüğü'nde çalışan Mehmet Bey'e en büyük destek ise, onu her gün elektrikli motosikletiyle işine götürüp getiren eşi Hatice Güngörmez'den gelmektedir. Hatice Güngörmez, zorlu kış şartlarına dahi aldırmadan eşinin iş yaşamına kesintisiz devam edebilmesi için büyük bir fedakârlık örneği sergilemektedir.

Mehmet Güngörmez'in Yaşam Öyküsü Ve Profesyonel Azmi

Henüz küçük bir çocukken, 2 yaşında, yüksek ateşe bağlı komplikasyonlar sonucunda göz kanseriyle mücadele eden Mehmet Güngörmez, bu talihsiz durumun neticesinde görme yetisini tamamen kaybetmiştir. Ancak bu engeline rağmen hayata sıkıca tutunan Mehmet Güngörmez, yaşama dair umudunu asla yitirmemiş, eğitim hayatını başarıyla tamamlamıştır. Girdiği tüm sınavları üstün başarıyla geçen Güngörmez, kamu hizmetine adım atarak Niğde'nin Bor ilçesinde Tapu İl Müdürlüğü bünyesinde memur olarak görev yapmaya başlamıştır. Yıllar süren bu görevinin ardından kendi isteğiyle Yeşilhisar Tapu Müdürlüğü'ne geçiş yapmış ve 8 yıldır burada hizmet vermektedir.

Engelleri Aşan Bir Aşk Hikayesi

Mehmet Güngörmez'in hayatı, ablasının oturduğu apartmanda yaşayan Hatice Hanım ile tanışmasıyla yeni bir boyut kazanmıştır. Bu tanışıklık, zamanla derin bir sevgiye dönüşmüş ve çift, 9 yıl önce evlilik kararı almıştır. Evliliklerinin ardından Kayseri'nin Yeşilhisar ilçesine yerleşen Mehmet ve Hatice Güngörmez çiftinin bir de çocukları bulunmaktadır. Hatice Güngörmez, yüzde 100 görme engelli olan eşinin günlük yaşamındaki en büyük destekçisi, özellikle de işe gidiş gelişlerindeki en önemli yardımcısı olmuştur.

Fedakarlığın Her Gün Yenilenen Yolu: İş Yolculukları

Yeşilhisar ilçesindeki ulaşım sıkıntılarının farkında olan Hatice Güngörmez, eşinin iş yaşamına ara vermeden devam edebilmesi için büyük bir sorumluluğu üstlenmiştir. Her sabah eşini iş yerine götürüp öğlen yemeği için eve getirip tekrar işine bırakarak ve akşam da iş bitimi eşini evine getirerek günlük olarak düzenli bir rutin oluşturmuştur. Bu yolculuklar için özel tasarlanmış elektrikli üç tekerlekli motosikletlerini kullanan Hatice Güngörmez, her gün toplamda 6 kilometrelik bir mesafeyi kat etmektedir. Bu durumun özellikle kış aylarında kendileri için büyük zorluklar yarattığını belirten Hatice Hanım, motosikletlerinin üstü açık olduğu için soğuk hava koşullarından olumsuz etkilendiklerini dile getirmiştir. Yine de tüm bu zorluklara rağmen eşine destek olmaktan asla vazgeçmemektedir.

"Herkes Bir Engelli Adayıdır": Mehmet Güngörmez'in Topluma Mesajları

Küçük yaşta görme yetisini kaybetmesine rağmen hayata pozitif bakış açısını hiçbir zaman yitirmeyen Mehmet Güngörmez, yaşadığı deneyimlerden yola çıkarak önemli mesajlar vermiştir. Güngörmez, konuyla ilgili şu ifadeleri kullanmıştır:

"Beyinden göze gelen ince damarlar yani göz bebeklerini besleyen damarlar yanmıştı. Bu sebeple göz bebeklerim alındı. 37 yıldır görme engelliyim. 8,5 yıl Niğde’nin Bor ilçesinde Tapu Müdürlüğü’nde çalıştım. Sonrasında kendi isteğimle Yeşilhisar Tapu Müdürlüğü'ne geldim. 8 yıldır da buradayım. Yeşilhisar’da ulaşım sıkıntısı çok. Bu yüzden de eşim Allah razı olsun her daim yanımda. İş yerine, şarjlı 3 tekerlekli motorumuzla eşim götürüp getiriyor. Sabah bırakır, öğlen alır, öğleyin tekrar bırakır, akşam alır. İş yerindeki arkadaşlarım da ilgileniyorlar. Onlar da çok duyarlılar. Görme engelliyim ama engelim var diyerek evime kapanmam, elimden gelen ne varsa yapmaya çalışırım. ‘Ben engelliyim’ demem. Her birey bir engelli adayıdır. Bütün engellilere engelsiz bir hayat diliyorum. 03 Aralık Engelliler Günü, farkındalık günü olmalıdır."

Hatice Güngörmez: Karşılıklı Desteğin Anlamı

Eşine gösterdiği büyük özveri ve sevgiyle dikkat çeken Hatice Güngörmez, günlük rutinlerini ve eşiyle olan ilişkisini şu sözlerle anlatmıştır:

"Sabah kahvaltısını hazırlıyorum. Üzerini giydiriyorum. Her ihtiyacını karşılıyorum. Sabah işine götürüyorum. 1 kilometre gidiş, 1 kilometre geliş... Günlük 6 kilometre yol yapıyorum. Çünkü öğlen de gidip yemek yemesi için geri eve getirip karnını doyurduktan sonra tekrar işe bırakıyorum. Kışları çok sıkıntı oluyor. Üstü açık olduğu için onun üzerine eğer bir naylon gibi, çadır gibi bir şey olursa yazları sıkıntı olmuyor ama kışları çok sıkıntı yaşıyoruz. Ben de üşüyorum. Eşimin iş arkadaşları da ben olmadığım zaman Allah razı olsun idare ediyorlar. Ben olmadığım zaman ya da rahatsız olduğum zaman gidemediğim, getiremediğim zaman iş yerinden sağ olsunlar onlar getiriyorlar. Bana hiçbir engeli olmuyor. Mutlu bir şekilde yaşayıp gidiyoruz. Birbirimize destek oluyoruz. Engelli olmak bireylerin ayıbı değil, engel herkesin başına gelebilecek bir durum."

Güngörmez çiftinin bu hikayesi, sevgi, azim ve karşılıklı destekle tüm engellerin aşılabileceğini gözler önüne sermektedir. Hatice Güngörmez'in fedakarlığı ve Mehmet Güngörmez'in yaşama olan bağlılığı, birçok kişiye ilham kaynağı olmaya devam etmektedir.